donderdag

it's not what everybody wants

De wekker op het aanrecht geeft aan dat een nieuwe dag is aangebroken. Buiten donker,
maar binnen brandt er nog lamp. Negen lege bokalen naast een semi-dood plantje.
Ik ben beter in tekenen dan planten verzorgen en dat is wat ik nu doe.
David Shrigley van Louisiana Museum of Modern Art:

dinsdag

mijn soundtrack voor de komende weken

Het regent. Grote druppels vallen naar beneden. Ik lig op bed. Lakens naast me waar, ik doe niet eens de moeite om die zin af te maken. Ondanks de regenval, loopt de temperatuur erg hoog hier op zolder. 
Tik tik tik tok. Een druppel valt naast mijn been, voelbaar fris. Ik zet me recht en kijk naar mijn been. Niet een druppel, maar een hele boel druppels maken mijn dekbad nat. 
Ik plaats een drinkglas op de plaats waar ik denk dat de druppels vallen.
Tik tik tik tik tik tik. Het lied van mijn leven. 
De wasmachine in de kamer ernaast is haast onhoorbaar geworden. 
Iemand ontgrendelt de deur. Mijn zus is thuis. Voetstappen naar de bovenverdieping.
Natte benen, doorweekte trench coat,  nat haar. Mijn beige tuniek draagt ze als een jurk. Ik ben overtuigd dat, als ze zich maar een beetje zou bukken, je haar ondergoed ziet. Met haar witte schoenen blijft ze aan de deur staan. In haar linkerhand houdt ze een gsm vast, in haar rechterhand een lelijke tas met kattenprint. 
"Ik ben helemaal nat. Mensen schuilden onder afdaken, maar ik trok me van niets aan. Ik ben enkel zaterdag thuis en dan werk ik zes dagen op een rij. Ben jij de 17de thuis? Oh, wat een eikels. Ja, de zon scheen. Ik heb je bodylotion gekocht. Dus je hoeft geen nieuwe te kopen. Ik heb er voor je. Ja, toen scheen de zon. Ja, neem je paraplu maar mee." 
Mijn zus loopt de kamer uit. Het tasje ligt op mijn schrijftafel.